Άγω το παν

ΕΡΡΩΣΘΕ ΚΑΙ ΕΥΔΑΙΜΟΝΕΙΤE S01E04

Που θα πει: να έχετε υγεία και χαρά

 

Οι εορτές των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων και της Σύναξης των αγίων ενδόξων Δώδεκα αποστόλων βρίσκουν τον τόπο της Ορθοδοξίας σε μια ιστορική πολιτική αναμέτρηση που μονοπωλεί το ενδιαφέρον και δεν αφήνει περιθώρια στο νου και στην καρδιά – που αγωνιούν για το μέλλον της Ελλάδας – να λευτερωθούν απ’ τα επίγεια. Είναι ίσως μια ακόμη άσκηση για κάθε πνευματικό άνθρωπο, είτε είναι χριστιανός είτε όχι, να καταφέρει να απαγκιστρώσει τη συνείδηση του από την υλική διάσταση του κόσμου. Πόσο μάλλον για έναν πιστό που αυτές τις μέρες η εκκλησία εορτάζει πανηγυρικά.

 

Πόσο υπεροπτική μπορεί να ακουστεί η παραπάνω πρόταση. Ουρές στα συσσίτια πέντε χρόνια τώρα, πνιγμένοι μετανάστες στο Αιγαίο, στοιβαγμένοι οι υπόλοιποι σε άθλιες συνθήκες, ουρές από ανέργους στον ΟΑΕΔ, κατεστραμμένα νοσοκομεία, κλεισμένα σχολεία, αυτοκτονίες από την απελπισία της οικονομικής κρίσης. Κι όμως, η προσευχή και η βοήθεια στον πλησίον δεν είναι πρακτικές πολυτελείας, είναι σε τελική ανάλυση αλληλεγγύη. Ζητάμε βοήθεια από το Θεό και την προσφέρουμε στο συνάνθρωπο. Και συχνά εάν την προσφέρουμε ίσως να μας χαρίζεται ακόμη και αν δεν τη ζητάμε, ή κι αν δεν ξέρουμε να τη ζητάμε.

 

Ζούμε σε έναν κόσμο που η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο δεν είναι απλά νόμος, είναι οικονομική αρχή που παράγει νόμους. Άνθρωποι συσσωρεύουν πλούτο που κάποιοι άλλοι άνθρωποι – μέσα από κινδύνους και στερήσεις που τους έχουν επιβληθεί – παράγουν. Και εκβιάζουν και ποδοπατούν και θανατώνουν. Και στήνουν ολόκληρους μηχανισμούς σε αυτό το σκοπό και μέσα εκεί μας βάζουν να γεννηθούμε, να ζήσουμε, να αναπαραχθούμε, να σβήσουμε. Και μοιραία – αυτή η συμπεριφορά μεταφέρεται από έξω προς τα μέσα, πληγώνει το κορμί, το νου, την καρδιά – μας κάνει θύματα. Η ροη όμως δε σταματά μόνη της – αρχίζει να αναπαράγεται και προς τα έξω – μας κάνει θύτες, βασανίζουμε όπως βασανιστήκαμε  – οδηγεί δημιουργώντας ένα σκοτεινό οδυνηρό χάος σε εμάς και στους άλλους, στις ανθρώπινες σχέσεις – μια άβυσσος η οποία μας καλεί να βουλιάζουμε.

Η εντολή «Ἀγάπα τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν»(Ματθ. 22,39) είναι η Θεραπεία, η Θεραπεία για έμενα, για εσένα, για όλους. Ο Νους μετανοεί για το κακό που έκανε και η καρδιά συγχωρεί για το κακό που έγινε. Φωτίζεται μέσα μας η επίγνωση και αναγνωρίζουμε την αδελφοσύνη ως πρώτη αλήθεια μεταξύ μας και αγωνιζόμαστε σε αυτόν τον καινούριο σκοπό για τη δημιουργία ενός νέου κόσμου. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή, αιώνες τώρα.

 

Ενάντια στην ταραχή που αυτές τις μέρες τα μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να μας επιβάλλουν ας απαντήσουμε με καθαρή καρδιά, καθαρό νου και τέλος τέλος με καθαρά χέρια – δίχως να τα νίψουμε. Ας πράττουμε εκείνο που η συνείδηση μας ορίζει από τα βάθη της αγνής ύπαρξης μας. Ας αναλογιστούμε –όχι μόνο τώρα που μας ζητείται- τι μπορεί να σημαίνει ισονομια, ατομική ελευθερία, δημοκρατία, κοινωνική αλληλεγγύη και παγκόσμια ειρήνη. Ας αναλογιστούμε και πως μπορούμε να φτάσουμε ως εκεί, γιατί αυτός ο κόσμος αλλάζει και θα αλλάζει και η μοίρα μας είναι μοίρα του.

 

πρωτότυπη εικόνα εξωφύλλου: Μελάς Καραγιάννης

Υιός Θηραίων, γεννήθηκα στην Αττική Γη τον Οκτώβρη του 1982. Μεγάλωνα τους χειμώνες στον Άγιο Δημήτριο και τα καλοκαίρια στη Santa Irene· στις αντιθέσεις των καιρών, των εποχών, των τόπων, των ανθρώπων. Φως, Αέρας, Γαία σκληρή και Θάλασσα από τη μία· κλουβιά, καυσαέρια, σχολειά και γράμματα απ την άλλη· παντού γύρω μουσική: μπαγλαμάδες, πιάνα, κιθάρες, λαούτα, μπουζούκια, βιολιά, ζεμπέκικα, σονάτες, μανέδες, προσευχές. Ήρθα στον κόσμο ακούγοντας, νιώθοντας, τραγουδώντας.

Be first to comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.