Φυσάει κόντρα….

Σας χρωστάω 4 αγωνιστικές ανταποκρίσεις από τον πλανήτη Μπαλαλάικα. Δεν έχω πια χρόνο. Δεν δουλεύει καλά η σύνδεση με τον πλανήτη της ποδοσφαιρικής μου ονείρωξης. Και τι σας νοιάζει; Και τι να νοιάζει και εμένα δηλαδή; Άνοιξαν οι ασκοί του αιόλου. Είμαστε στην απέναντι όχθη. Ήρθαμε αντιμέτωποι με αυτό που πάντα φοβόμασταν. Με αυτό που πάντα κοροϊδεύαμε. Που ήμασταν; Που είμαστε; Στην ζεστή αγκαλιά του σαλονιού; Μην μου σπάσουνε το Smart; Αχ τι άγχος; Τι φρίκη; Η καινούργια μου γόβα. Το laptop με τα 8.000.000.000 terra. Μην τσούξουν τα ματάκια μου. Σκατά… Μας πυροβολάνε. Στην ψύχρα. Μην μιλάς άλλο. Μας πυροβολάνε στην ψύχρα. Σσσσσσσς. Σφαίρες. Δράση και αντρίδραση. Σκατά…. Μπουρλώτο και φωτιά. Με την λογική, με το θυμικό; Δεν βγάζω άκρη. Δεν θέλω να κάτσω άλλο σπίτι. «Θα ενισχυθεί η καταστολή, τι φταίνε τα αμάξια και τα μαγαζιά των ανθρώπων». Σκατά. Και εσύ κράτησες το όπλο. Και εσύ. Μπουρλώτο και φωτιά. Όλοι έξω. Όλοι στους δρόμους. Όλοι ενάντια στον ίδιο μας τον εαυτό. Απέναντι στην βολή μας. Με το θυμικό μας ναι, τώρα. Μην αφήσετε τίποτα όρθιο. Μπουρλώτο και φωτιά. Οδοφράγματα, φωτιά, καπνοί, δακρυγόνα, καταλήψεις. Ποιο 73’, ακόμα μας πυροβολάνε. Όλοι έξω. Να διεκδικήσουμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια. Την διακυβευμένη μας ελευθερία. Να ανατρέψουμε την φενάκη της δημοκρατίας που πυροβολεί. Νέοι, παιδιά, μαθητές, φοιτητές, μεσήλικες, ηλικιωμένοι. Μπουρλώτο και φωτιά…. Το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει. Και τι θα γίνει; Σκατά. Εκδίκηση τώρα. Πόλεμος τώρα. Είμαστε εδώ και είμαστε περισσότεροι. Πολλοί περισσότεροι…. Δεν πιστεύω πλέον στην τύχη. Την έχουμε στα χέρια μας. Ποιος μένει πλέον στο σπίτι του. Σκοτώνουν τα παιδιά μας. Σκοτώνουν εμάς τους ίδιους. Μας πυροβολάνε. Φοβούνται. Μας φοβούνται. Μην φοβηθεί κανείς από εμάς. Όλοι έξω. Όλοι εκεί. Όλοι μαζί. Με κουκούλες, χωρίς, με όπλο μας την αλληλεγγύη. Σπάστε τα όλα. Δεν πρέπει να περάσει έτσι. Μπουρλώτο και φωτιά. Φυσάει κόντρα. Βγείτε έξω. Φυσάει κόντρα…. Βγείτε έξω. Να τους πνίξουν τα δάκρυα μας…. Φυσάει κόντρα….Τίποτα όρθιο

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Γράφει όταν δεν δουλεύει, ή δεν ταξιδεύει, κάτι που σημαίνει σπάνια. Το πρωί ντύνεται εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα, τα μεσημέρια υποψήφιος διδάκτωρ και τα βράδια νοσταλγεί το μέλλον.

Be first to comment