Ρονάλντο (ο πραγματικός)

Στον πλανήτη μπαλαλάικα υπάρχει ένας μόνο Ρονάλντο.

Είναι αλήθεια ότι το να γράψω ένα κειμενάκι για ένα από τα βασικότερα στελέχη των γκαλάκτικος, όντας ένθερμος υποστηρικτής των Μπλαουγκράνα είναι κάτι που απαιτεί αυταπάρνηση και παραδοχή μιας κρυστάλλινης αλήθειας. Ναι, ο χοντρός, ο πραγματικός Ρονάλντο, είναι ο μεγαλύτερος επιθετικός που έχουν δει τα ματάκια μας. Και ο τελευταίος μεγάλος Βραζιλιάνος (μαζί με τον Ρίμπο). 
Θα είχε ίσως κάποιο νόημα να παραθέσω ένα boxάκι με την καριέρα του χοντρού, αλλά στον πλανήτη μπαλαλάικα ευτυχήσαμε όταν ο τελευταίος τεχνοκράτης κρεμάστηκε από τα άντερα του τελευταίου πινακάκια. Λόγια, κομπολόγια λοιπόν. Το φαινόμενο το πρωτοακούσαμε όταν με την φανέλα της Χόβεν σμπαράλιαζε κάθε Ολλανδική άμυνα με Ματάισεν, Όιγερ, Φραν ντε Μπέρ, Ντάνι Μπλιντ και άλλα λοιπή οικοδομικά υλικά. Οι αριθμοί (που δεν λένε ποτέ αλήθεια) λένε ότι σε 46 εμφανίσεις βρήκε 42 φορές πλεκτό. Πρώτο Ουάου.
Αυτό και μόνο σημαίνει αεροπλάνο για Ισπανία. Και αυτή την φορά οι στρατιώτες του Φράνκο δεν τον πήραν να υπογράψει στα Μαδροφλόκια (δυστυχώς πήγε μόνος του μετά). Μπαρτσελόνα και σε 37 παιχνίδια “τελείωσε” 34 φορές. Διόλου άσχημος συσχετισμός, για μια ομαδάρα του Ρόμπσον που κέρδισε τα πάντα πλην Τσου-λού. Παραθέτω, μόνο το γκολάκι στην Εξτρεμαδούρα και δεν σχολιάζω κάτι, γιατί απλά δεν μπορώ.
Η γραμμή Βαρκελώνη – Μιλάνο για τους πάντα άχρηστους της Ιντερνατσιονάλε δεν άρεσε σε κανέναν στον πλανήτη μπαλαλάικα. Εκεί το φαινόμενο εκτός από τον Μουσολινικό φασισμό γνώρισε και το νυστέρι του χειρουργείου μιας και στο ακμάζον Ιταλικό καμπιονάτο το βασίλειο των Μάσιμο Απολόνι και Αντόνιο Μπεναρίβο, η κλοτσιά εθεωρείτο μαγκιά. Άλλοι λένε ότι έφταιγαν τα εύθραυστα γόνατά του, αλλά στον πλανήτη μπαλαλάικα απλά πιστεύουμε ότι φταίει η Ιταλία. Too much quality και στην Μπερλουσκονική αλβανοραγκμπίλα δεν σηκώνει και πολύ τέχνη. Anyway, 68 ματσάκια με την Ίντερ, 49 τεμάχια = Πολεμική μηχανή, αλλά χωρίς μίτο.
Και έρχεται η περίοδος που δεν μας αρέσει ελέω Μπάρτσας, αλλά είναι η απόδειξη της μεγαλειότητας του χοντρού. Ρεάλ. Μετά από σφαγεία. Χωρίς ένα γόνατο και με τις πρώτες ενδείξεις συχνής επισκεψιμότητας σε βρώμικα και άλλα burgerοειδή ο ψωμωμένος Ρονάλντο βγάζει μάτια. Σε 129 εμφανίσεις παστελώνει 83 μπαλίδια, εννοιολογεί τον ορισμό “πλασέ” και δίνει απίστευτες ποδοσφαιρικές παραστάσεις. Ο γερό-Φέργκουσον και η United ακόμα θυμούνται εκείνο το βράδυ που τους απέκλεισε μόνος του. Κάποιοι λένε ότι ήταν σε πολύ μεγάλη ομάδα και όλοι έπαιζαν γι’ αυτόν. Ισχύει, ή μπορεί και να ισχύει αλλά και ο χοντρός ήταν πολύ μεγάλος φορ. Τόσο που ανάγκασε τον Ζιζού να πει, “κάθε φορά που τον βρίσκω στην περιοχή, ξέρω τι θα γίνει”. Και είχε δίκιο. Εγένετο γκολ.
Στα 10+ κιλά πάει μια βόλτα ξανά από το Μιλάνο, αυτή τη φορά για την lifestyle ομάδα του καναλάρχη. Είχε και την κατάλληλη ηλικία. 20 φορές έβαλε την φανέλα, 9 πανηγύρισε. Τίποτα το σπουδαίο. Το τέλος ήταν προδιαγεγραμμένο. Και οι ενδείξεις μιας άστατης και μη αθλητικής ζωής (βραζιλιάνικο χαρακτηριστικό) ζύγιζαν περισσότερο από το ταλέντο πλέον. Ο ακόμα ένας τραυματισμός του σε Ιταλικό έδαφος σήμαινε για πολλούς το τέλος. Αμ δε!
Στην Κορίνθιας είναι πλέον 20+ κιλά και βλέπεις πλέον ξεκάθαρα ότι το τυπάκι το ‘χει λήξει. Ξύδια, ντρόγκια, γκόμενες (και τρανς) μιας αφάνα τύπου καρναβάλι, αλλά το τυπάκι συνεχίζει να της μιλάει. Υπάρχουν γκολ που θυμίζουν της ποιότητά του. Κάτι τελειώματα αστροφυσικά. Ναι, εντάξει στην Βραζιλιάνική λίγκα άλλα είναι ο Ρονάλντο. Και το 31 παιχνίδια 18 μπαλάκια είναι κάτι. Στην κατάστασή του δε, είναι πολλά. Υπήρχε δε και μια φήμη περί έλευσης του στον Ιστορικό που μας είχε απογειώσει. Το ενδεχόμενο να τον βλέπαμε στον Τέλη να τσακίζει μπριζολάκια και μετά να φοράει την κυανέρυθρη φανέλα μας είχε συνεπάρει. Διαλέξαμέ όμως άλλους χοντρούς. 
Για να μη το κουράζω άλλο, τον τιμάμε. Πριν από λίγες μέρες μας αποχαιρέτησε και επίσημα και είναι άλλος ένας μεγάλος που θα μας λείψει. Πραγματικά δεν μπορούσε να παίξει άλλο. Να φανταστείτε δεν μπορούσε καν να παίξει στο φιλανθρωπικό φιλικό που αυτοδιοργάνωνε.  Anyway, συνοψίζοντας. Άλλος ένας μεγάλος που αφήνει πίσω του συντρίμμια με κάτι συνεπίθετούς του μέτριους και λίγους. 
       

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Γράφει όταν δεν δουλεύει, ή δεν ταξιδεύει, κάτι που σημαίνει σπάνια. Το πρωί ντύνεται εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα, τα μεσημέρια υποψήφιος διδάκτωρ και τα βράδια νοσταλγεί το μέλλον.

Be first to comment