Σαν της βροχής της Στάλες

Ένα – δύο, ένα -δύο. Οι δέκτες από τον πλανήτη μπαλαλάικα είχαν χαλάσει για πάρα πολλούς λόγους. Μην νομίζετε όμως, το ραπόρτο μας το κρατάγαμε. Μπλοκάκι και σημειωούλες. Και τώρα αναμετάδοση…

Λίνεν ήταν και πάει – μαζί με την 9η αγωνιστική

Πριν από περίπου δυόμιση χρόνια ο Αχιλλέας Μπέος εγκατέλειπε το «νεανικά» παράνομο και βυθιζόμενο πλοίο του. Ήταν καιρός άλλωστε. Ο Κ. Τσακίρης μας γέμισε φιλοδοξίες. Επανέφερε το όνομα και το σήμα του συλλόγου, αλλά πολύ περισσότερο επανέφερε πράγματα που θύμιζαν τα διακριτικά χαρακτηριστικά της Νέο Σμυρνιώτικης ονείρωξής μας. Χωρίς φουσκωτούς και καπαρντινάτους. Μαζί του έφερε τον πρώτο πραγματικό προπονητή (από αυτούς που εγώ τουλάχιστον έχω ζήσει) του συλλόγου, τον Έβαλντ Λίνεν. Θυμάμαι ότι από την μακρινή Σίκινο, κάπου στα τέλη Αυγούστου, είχα παρακολουθήσει το πρώτο παιχνίδι αυτού του νέου, στην ουσία, Πανιώνιου. Vintageκυανέρυθρη φανέλα, και κάτι πιτσιρίκια· Γουσούλης, Αραβίδης, Μάκος, Μανιάτης (έπαιζαν και πριν). Το 0-0 δεν προμήνυε τίποτα περισσότερο από μία ‘ομάδα’ με κεφαλαία γράμματα. Σιχαίνομαι τα μικροαστικά δημοσιογραφικά κλισέ τύπου η «ομάδα χτίζεται», αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι ο Γερμανός, με τα γυαλιά πρεσβυωπίας και το moleskineμπλοκάκι του, κρατούσε στα χέρια του ένα «μυστρί». Ειλικρινά δεν είμαι και πολύ βέβαιος για τον αν είχε και τα κατάλληλα ‘οικοδομικά’ υλικά, αλλά το κατασκεύασμα Λίνεν έγινε γρήγορα ομάδα των επιτυχιών και της εκλογικευμένης ποδοσφαιρικής πραγματικότητας. Γενάρης μήνας, της πρώτης χρονιάς, και οι προσθήκες Λουρένσο – Τζιμπούρ έδωσαν στην ομάδα μια συνεπέστερη επαφή με τα αντίπαλα δίχτυα. Έτσι, η 5η θέση ήρθε μάλλον φυσιολογικά, ενώ οι κερκίδες του σταδίου επευφημούσαν σε μεγαλύτερο βαθμό τον αρχιτέκτονα της ομάδας, παρά τα υλικά της αν και στην Ελλάδα ο προπονητής συνήθως περνάει σε δεύτερη μοίρα. Ο 2ος χρόνος είχε εξαρχής κάτι το διαφορετικό. Οι αυξημένες προσδοκίες των φιλάθλων, τα πιο διακριτά λάθη του Γερμανού, οι διαταραχόμενες σχέσεις του με τον πρόεδρο Τσακίρη, αλλά πολύ περισσότερο η λήθη που σκεπάζει την μνήμη των Πανιώνιων φιλάθλων σχετικά με το παρελθόν (ακόμα και το πρόσφατα), έκανε τον Έβαλντ λιγότερο δημοφιλή. Σε μερικά παιχνίδια με ατυχές αποτέλεσμα, ανεξαρτήτου ύπαρξης ή μη ευθύνης, ο Γερμανός ακούει τα πρώτα νεοελληνικά «ου». Η σολομώντεια λύση της απομάκρυνσής του ξεστομίζεται από τα χείλη μερικών για πρώτη φορά. Είναι όμως αναμφίβολα μια τάση μειοψηφική. Δυο-τρεις μάπες καμιά φορά στην θύρα 2 μεταξύ διχασμένων συντρόφων, αλλά η διοίκηση στηρίζει το έργο του κόουτς. Μην είμαστε και αφελής. Δεν κινείται στην αγορά ελεύθερος καικαλύτερος κόουτς, ιδιαίτερα δε βάσει των απολαβών του. Η φυγή Πλετς είναι η πρώτη, δημόσια τουλάχιστον, ξενέρα του Έβαλντ με τον Τσακίρη. Τον Ιανουάριο φεύγει ο Σπυρόπουλος και έρχεται ο Λάμπρος. Ίνα αναμορφώσει και ίνα αναμορφωθεί. Και η αλήθεια είναι ότι τα καταφέρνει περίφημα. Μαζί με τον Τζεμπούρ και τον φορμαρισμένο Φερνάντεζ μοιράζουν πάνες σε αντίπαλες άμυνες και καλύπτουν βαθμολογικά τις απώλειες του α’ γύρου. Έτσι, η ομάδα πλασαρίστηκε (ομολογουμένως δυσκολότερα από την πρώτη σεζόν) και πάλι στην πεντάδα. Όλα καλά και καλό καλοκαίρι. Λίγο χλωμή μεταγραφική περίοδος. Ο κόσμος χαλάστηκε από την απομάκρυνση Φερνάντεζ, αλλά δεν θίχτηκε και ιδιαίτερα από την πώληση Τζεμπούρ μιας και η συμπεριφορά του Γαλλοαλγερινού και το μέγεθος του ντιλ λίγο πολύ δεν άφηνε περιθώρια αποδοκιμασίας. Η αλήθεια πάντως είναι ότι τέλος Αυγούστου υπήρχε η μάλλον επικρατέστερη μεταξύ των φιλάθλων πεποίθηση ότι οι Κοιλιάρας και Μπάρκολγου δεν καλύπτουν απόλυτα το κενό των αποχωρησάντων παικτών και η ομάδα μάλλον θα συνεχίσει με ρόστερ χαμηλότερου επιπέδου. Συνηθισμένα τα βουνά απ’ τα χιόνια. Άλλωστε τέτοιου τύπου διακυμάνσεις μπορεί να κρύβουν και εκπλήξεις, όπως λόγου χάρη την ανάδειξη νέων ταλέντων (ο σημερινός Κοντοές είναι μια τέτοια περίπτωση). Μην ξεχνάμε ότι όταν οι αδίστακτα προκλητικές φυλλάδες των μαζών μας ζάλιζαν με τους επαίνους της ανάδειξης και χρησιμοποίησης του Νίνη, ο Έβαλντ είχε ήδη ξεθάψει από τα φυτώρια δυό-τρία αμούστακα παιδάκια. Άλλοι έπιασαν άλλοι όχι, αλλά ο σύλλογος συνέχισε μετά από παύση χρόνων να αναδεικνύει ποδοσφαιριστές. Κάπου στα μέσα Ιούλη ακούσαμε ότι ο Λάμπρος συνεχίζει να προπονείται μόνος του και αυτό ενοχλεί (πλέον) τον κόουτς. Σημασία δεν δώσαμε, ιδιαίτερα όταν είδαμε την απόδοση της ομάδας ενάντια στην Νάπολι. Σε καλό δρόμο ήμασταν, και ο Λίνεν είχε δουλέψει και πάλι. Μεγάλα ερωτηματικά οι Λουρένσο και Ντελούρα και η ενδεχόμενη ομαλή πορεία της υγείας τους, ήτοι σημαίνει η δυναμική επανένταξή τους στην ομάδα, έθετε και το ταβάνι της χρονιάς. Λίγο το paintball, λίγο η κλονισμένη φήμη του ανάμεσα στους οπαδούς ελέω Φερνάντεζ, ο Τσακίρης είχε μια άλλη άποψη για τον Πανιώνιο του 2008. Η αλλαγή της lecoqsportifμε την diadoraέδωσε το πρώτο μήνυμα στροφής προς κάτι που έλαμπε στα «nineties» στην γειτονική Ιταλία. Μια ωραία πρωία η άλλοτε ονείρωξη του Championshipmanager ανακοινώθηκε από τον ιστορικό. Μην κάνεις τον κινέζο, ήρθε ο ελ Τσίνο. Μοιάζει με παραμυθάκι και για πρώτη φορά σύντροφοι δεν ήταν. Ο Χούτος έφερε τον Ρεκόμπα και εκείνος με την σειρά του έφερε τον Εστογιάνοφ. Γαϊτανάκι και ντελίριο. Αεροδρόμιο για πρώτη φορά. Συντριβανάκι ενθουσιασμού για όλους, αλλά ίσως πιο συγκρατημένη ευφορία για τον Έβαλντ που πριν από μερικούς μήνες είδε τον «δικό» του Ούλοβ Μερλέ να κόβεται για μερικά ψίχουλα, μπροστά στα κασέ των Ουρουγουανών. Ο «μεσίτης» Λάμπρος αναβαθμίστηκε και υπό την επήρεια των δικών του περσινών επιτυχών εξετάσεων αναγέννησης, γλίστρησε στα αναχώματα του άτακτου και αυτιστικού παρελθόντος. Ο Γερμανός στην γωνία τον περίμενε χωρίς να είναι διατεθειμένος να ακούσει κάτι για τα χνώτα του, αλλά αρχικά επήλθε ειρήνη ενόψει της πολυπόθητης πρώτης συμμετοχής των Ουρουγουανών. Συνεπαρθήκαμε με τον ευχάριστο πονοκέφαλο ενός γεμάτου ρόστερ. Όλα όμως τα υπερπλήρη, τα γεμάτα, τα δυνητικά τέλεια, στο κόσμο του Πανιωνίου φροντίζουμε να ξεφουσκώνουν. Όταν όλα πάνε καλά φροντίζουμε να δημιουργούμε πρόβλημα. Για περίπου δύο χρόνια δεν είχαμε πολλούς (και σε ορισμένο βαθμό, ακόμα και αξιόλογους) παίκτες. Είχαμε όμως τον καλύτερο προπονητή του πρωταθλήματος. Έναν κόουτς που δούλευε πολύ, ισορροπώντας σε ικανοποιητικό βαθμό την λογική του «παίρνω αποτέλεσμα» με αυτήν του «παίζω παράλληλα και μπάλα». Και με την δόση του μαζοχισμού που διέπει αυτή την τρελή Πανιώνια ιδέα μας (την ίδια που μετεξέλιξε την ομάδα του Ίβκοβιτς σ’ αυτή του Κιουμουρτζόγλου) είπαμε να κλοτσήσουμε την καρδάρα με το γάλα. «Φέτος έχουμε παίκτες, άρα δεν είναι ανάγκη να έχουμε και καλό προπονητή». Ένα overdoseεπιτυχίας μάλλον θα μας πειράξει. Όπως και να έχει, όσο και αν κάποιοι έχουμε ξενερώσει (ναι ήρθε η ώρα να αρχίσουν τα τετριμμένα) θα ανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας, την αγάπη μας για τον σύλλογο και πέραν προσώπων και επιλογών θα είμαστε ξανά στην κερκίδα, θα σπάσουμε το φράγμα των 11.000 χιλιάδων (με νέο ή όχι) στο γήπεδο, θα ξαναβγούμε Ουέφα και άλλα πολλά ωραία και ένδοξα. Χάσαμε πάντως τον τιμονιέρη μας. Τον μηχανοδηγό μας στην πορείας μας προς έναν καλύτερο, με ότι αυτό σημαίνει, σύλλογο. Και το κενό φοβάμαι πως θα είναι δυσαναπλήρωτο. Να μην ξεχάσω τουλάχιστον να πω ένα ευχαριστώ, σε έναν άνθρωπο που πέραν των γνώσεων για το κουτεπιέ και το 4-4-2, έχει μια πολυδιάστατη προσωπικότητα, μια αισθητική, μια πολιτική συνείδηση, έναν μεστό λόγο (σε 6 γλώσσες μάλιστα) και μια δυναμική συνάδουσα με τον Πανιώνιο, όπως τουλάχιστον εγώ την αντιλαμβάνομαι.

DuBisteinvonUns, αγαπητέ Έβαλντ και σε ευχαριστούμε πραγματικά για όσα έκανες για τον Πανιώνιο μας. Ο νόστος είναι μέρος του παιχνιδιού εξάλλου.

Πανσερραϊκός – ΟΦΗ 1-2:
Και είμαστε ακόμη ζωντανοί. Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Mainstreamκαι ΟΦΗ. Πραγματικά μια diehardομάδα. Δεν πέφτει καθόλου εύκολα. Και ακόμα και μέσα στον ορυμαγδό των διοικητικών προβλημάτων μπορεί και να σωθεί. Ίσως θα πρέπει να σκεφτούν την λύση Γεντί Κουλέ. Οι νεοφώτιστοι θα κλάνουν πόμολα για πλάκα.

ΠΑΟΚ – Πανιώνιος 2-0:

Τούμπα, τούμπα, τούμπα. Το παιχνίδι είχε ένταση. Κάπου στο δεκάλεπτο ένοιωθες ότι σίγουρα μια ομάδα θα σκοράρει. Και ήλπιζες ότι θα φόραγε κυανέρυθρα. Πεναλτάρα στον Άντερσον. Πες ότι την έπνιξε ο κόσμος. Ρεκόμπα άουτ, Εστογιάνοφ πάνω στον Χαλκιά. Το ενδεχόμενο του διπλού αποδεικνύετε σιγά σιγά δυσοίωνο. Κατόπιν αρχίασν οι βουτιές. Μουσλίμοβιτς, Ίβιτις και ξανά δώστου ο Μουσλίμοβιτς. Παιχνίδι «Μια του κλέφτη, δυό του κλέφτη». Πέναλτι του Μάκου πάνω στον Κονσεϊσάο. Γελάει ο κόσμος. Ότι πιο αστείο συνέβη στον Πανιώνιο τα τελευταία χρόνια. 1-0. Ημίχρονο. Επανεκκίνηση. Ήμασταν πραγματικά άθλιοι στο Β’. Συγκλονιστικός ο Κοντοές και το 2-0 ήρθε απλά και μόνο να μας θυμίσει ότι το ματς είχε λήξει. Ο ΠΑΟΚ κέρδισε. Και συνεχίσει να πιστεύει ότι κάνει πρωταθλητισμό, μόνο που αυτή την φορά χρησιμοποίησε και τα μέσα του ΠΟΚ. Την άλλη Κυριακή Καραϊσκάκη. Χίλια συγνώμη αδέλφια Παοκάκια, εγώ μαζί σας θα είμαι, λόγω πολλών χρωστούμενων στους κοκκινόμπατσους άλλα η ταρίφα είναι προκαθορισμένη και σας έρχεται. Είπαμε Κα-ραϊ-σκάκη. ΥΓ: Κάποιος πρέπει να πει στον Λάμπρο και στον Ραμντάν ότι είναι πάρα πολύ κρίμα. Όχι τώρα. Όχι φέτος. Δεν αντέχω άλλο γκρίνια. Αφήστε μας να το χαρούμε μία και μοναδική φορά. Ακούει κανείς; Δύσκολα.

Ξάνθη – ΑΕΚ 1-1:

Το νέο μότο που κυκλοφορεί στο προσφυγικό στρατόπεδο της ΑΕΚ είναι ότι η ομάδα του Δώνη σπαταλάει από ένα ημίχρονο. Ουαου. Επιστημονικότατη εξήγηση για τα χάλια της ΑΕΚ. Άλλο; Η Ξάνθη συνεπής, και ο Τζιμπούρ έξω για τρεις μήνες με πρόβλημα στον ώμο που κουβαλούσε από τον Πανιώνιο και ‘έριξε’ το κόστος μεταγραφής του στα 3,2 εκατομμύρια ευρώ. Για σου ρε Τσακίρη με τα ντιλ σου.

Αστέρας Τρίπολης – Πανθρακικός 0-0:

Πλάθουμε κουλουράκια. Οι Αρκάδες κοιτάνε προς τα κάτω. Καιρός δεν ήτανε. Και ο Πανθρακικός συνεχίζει να παίρνει πόντους. Είναι πάρα πολύ νωρίς αλλά και πάλι κάποια πράγματα φαίνονται. Έστω και λίγο.
Θρασύβουλας – Άρης 1-2:
Εργοτέλης – Λάρισα 2-1:
Ο Ογκουνσότο κάνει την διαφορά. Ο Εργοτέλης παίζει ελκυστικό ποδόσφαιρο. Η Λάρισα είναι μια κόπια του Δωνικού παρελθόντος. Τι κρατάμε; Μόνο την μπάλα του Εργοτελάκη. Αξίζει να το δείς. (Καμιά φορά)
Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός 0-0:
Μαύρα και άραχνα στο μεγάλο, σούπερ ντέρμπι. Πολυδιαφημισμένες πατάτες. Μιλάμε για πατάτες. Τίποτα το αξιόλογο. Πάρα πολύ βαρετό, πάρα πολύ στρατηγική, πάρα πολύ ένταση και πάρα πολύ λίγο ποδόσφαιρο. Φρού φρού και καμία φάση. Θέλω να είμαι ειλικρινής. Δεν ξέρω πως αισθάνομαι όταν βλέπω τον Βαγγελάκη να παίζει έτσι. Το θεωρώ αρκετά κουφό. Και δεν μπορώ να κρύψω ότι είναι ιδιαίτερα καλός (ειδικά στην Βέρντερ). Αυτά τα ωραία. Και μετά οι εξαιρετικές δηλώσεις του γίγαντα Θεωδωρίδη. Γαυρίλα μας κι άλλο. Συμπεράσματα; Τα αρρωστάκια περιμένουν τις σοφίες του Βαρούχα. Οι γαύροι είναι και πάλι φαβορί. Ναι, ναι έχετε δίκιο, έχει πολύ δρόμο ακόμα. Καλά κρασιά.
Ηρακλής – Λεβαδειακός 1-0:
Γιούπι, Χουρέι, Ζήτω κλπ, κλπ. Κάπως έτσι αισθάνθηκαν τα Τριανταφυλλοπουλικά γριόνια για την πρώτη νίκη τους εφέτος. Η Λιβαδειά αρχίζει και φλερτάρει με περσινές συνήθειες ή μου φαίνεται. Τέλος πάντων. Ύπαγε οπίσω μου και για τους δύο μονομάχους.

8η αγωνιστική – με το βλέμμα στραμμένο στην πατρίδα της αστερόεσσας:

Ομπαμα-μάνια. Θα βγει δεν θα βγει. Ο πρώτος αφροαμερικάνος πρόεδρος. Διλληματικές καταστάσεις. Από την μία βλέπεις τον Μακκέιν και την Σάρα και λες αυτό το πράγμα δεν παίζει. Δεν μπορεί να συμβεί. Αυτό όμως σημαίνει πως πρέπει κάτι να διαλέξεις; Αιώνια κουβέντα. Από την πρώτη Διεθνή λίγο πολύ θεσμοποιήθηκε αλλά μέχρι και σήμερα δεν έχει καταδείξει αυτήν την κρυστάλλινη απόλυτη αλήθεια που ζητούν τα λογιστάκια της σκέψης. Πίσω στο δίλημμα. Βλέπεις την εκστρατεία του Ομπάμα. Αυτό το υπερφίαλα επιφανειακό, χωρίς σαφείς ιδεολογικές απολήξεις κίνημα που έχει σχηματιστεί. Ναι είναι ένα κίνημα. Αναμφίβολα. Αλλά χωρίς στόχους, χωρίς οργάνωση, χωρίς δομές και αυτός είναι και ο λόγος που επιβιώνει. Που αναρριχείται πολιτικά μέσα από το σώμα της δημοκρατικά νόμιμης πολιτικής. Εκφράζει μια «αλλαγή» ακαθόριστη. Θα δώσουμε λεφτά στους φτωχούς. Θα σταματήσουμε τους κοινωνικούς και φυλετικούς διαχωρισμούς. Θα σταματήσουμε τους πολέμους. Ασπιρινάκια πολλά. Ρεφορμισμός, ρεβανισμός και διάφορα άλλα εννοιολογικά και ακατάληπτα. Και λοιπόν θα αφήσουμε τον Μακκέιν να θερίσει; Τι να πω. Μάλλον όχι. Δεν μπορεί να συμβεί αυτό. Δεν πρέπει. Ας αναζητήσουμε την επιλογή του «μη χείρον βέλτιστων». Αλλά τότε θα ζήσουμε την απομυθοποίηση ενός ακόμη νέου και σύγχρονου κοινωνικού κινήματος. Να είστε σίγουροι για αυτό. «Αλλαγή» προωθημένη από την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία του συστήματος εκείνου που συνέταξε όλες ακριβώς τις παρελθούσες πολιτικές της χώρας του αναθεματισμένου ονείρου. Ένα όνειρο που ο Ομπάμα εγγυάται για όλους. Δεν υπάρχει στατιστική; Ποιοι θα μείνουν απέξω; Κανείς; Μην είστε αφελής. Τα πρόσωπα, (αν και εφόσον παίζουν κάποια σημασία) αλλάζουν μονάχα το περιτύλιγμα. Ας είναι τουλάχιστον αυτό καλύτερο, μέχρι να γίνει ο λευκός οίκος κατάληψη των yippiesτων UpagainsttheWallmotherfuckers των blackpanthers. Είναι πάρα πολύ μακριά αυτά. Και σ’ αυτήν την ατυχώς μεσοπρόθεσμη σφαίρα του σήμερα βλέπουμε πάλι μπάλα. Η 8η αγωνιστική δεν προσέφερε επί της ουσίας τίποτα περισσότερο από τις 7 προηγούμενες. Μια δόση σασπένς, δύο-τρία αναπάντεχα αποτελεσματάκια, μια απογοήτευση, μια χαρά και τα λοιπά και τα λοιπά.

Λεβαδειακός – Πανσερραϊκός 0-0 και Άρης – Λάρισα 0-0:
Τα κουλουράκια της αγωνιστικής. Και τίποτα αξιοπερίεργο. Όσο τα κατάφεραν οι Σέρρες τα κατάφερε και τη Λάρισα. Βέβαια η ομάδα του κάμπου οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι άξιζε ακόμα και κάτι καλύτερο. Κατά τα άλλα… ορατότης μηδέν…

Πανιώνιος – Παναθηναϊκός 1-2:

Καμιά φορά δεν μας θέλει απλά. Συνέβησαν τα πάντα προς αυτήν την κατεύθυνση και περισσότερο απ’ όλα το φαινόμενο Κουτσιανικούλη. Και γιατί αυτό ήταν το ότι χειρότερο. Το σύμπαν της ελληνικής πραγματικότητας, συν διαιτησίας, παραγόντων, δημοσιογράφων και μέσων σιωπηλών πλειοψηφούντων δικτατόρων μας, συνηγόρησε υπέρ της πάσης θυσίας επικράτησης του Παναθηναϊκού της αηδίας. Συν αυτών και η απίστευτη τύχη αυτής της μισητής ομαδούλας της δεξιάς με όλες τις περιρρέουσες αποχρώσεις. 0-1 με ωραία σουτ του Γκάμπριελ μέσα σε μια κατάμεστη Νέα Σμύρνη. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία όμως. Πίεση, πίεση. Κόντρα στην διαιτησία που όλοι οι εθελοτυφλούντες ξέχασαν. Β’ ημίχρονο. Και πάλι πίεση. 1-1 ο Μπερνάρ. Ναι το γκολ είναι οφσάϊντ αν αυτό κάνει τους δείκτες της αντικειμενικότητας να ανεβαίνουν. Την ίδια όμως αντικειμενικότητα που σφάζεται αδιαλείπτως με τα συνεχή μικρά μικρά σφαλτσοσφυρίγματα. Μάταια. Τα παπαγαλάκια είναι πολλά. Και κάπου εκεί που η μύξα θα έπρεπε να ευχαριστεί για το 1-1, ο Γιάννης Γκούμας εισέρχεται στον αγωνιστικό χώρο και από μία φάση βγαλμένη από ηλεκτρονικό ποδοσφαιράκι αποδεικνύει την εννοιολογική σημασία της βαζελίνης. Τέλος. Θέλετε να πούμε κρίμα για τις 11.000 κόσμου που βρέθηκαν στις κερκίδες. Μπα… είναι ντροπή να προδικάζεις μια νίκη μόνο και μόνο επειδή γέμισαν οι κερκίδες. Οι πανιώνιοι έχουν μάθει να είναι χαρούμενοι ακόμη και όταν ο διπλανός σου είναι η κόκκινη καρέκλα της 2. Θα ξαναμαζευτούμε 11 χιλιαρικάκια και ο πολυμετοχικός, οι μπάτσοι του πειραιά, το προσφυγικό αεκάκι θα καταφέρουν από τύχη, από διαιτησία, από ανικανότητά δικιά μας θα μας κλέψουν την νίκη. Χαλάλι σας αρρωστάκια. Άντε και καλό πρωτάθλημα. Με την ευχή και τις κολακείες των φυλλάδων σας.

Πανθρακικός – Θρασύβουλος 1-0:

Ντέρμπι νεοφώτιστων, αλλά μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία ποιοτική συνάφεια μεταξύ των ομάδων. Καμία απολύτως. Και οι θράκες με μια σημαντική δόση ιβηρικής ποδοσφαιρικής κουλτούρας δικαίως πανηγύρισαν.

ΟΦΗ – Ξάνθη 0-2:

Εύκολα. Ίσως χωρίς καν ιδρώτα. Εκ του ασφαλούς. Νίκη από το ξενοδοχείο για μια ομάδα σοβαρά πειθαρχημένη, με στέρεα πατήματα, διακριτούς ρόλους μεταξύ των ποδοσφαιριστών και εγνωσμένη συνταγή επιτυχίας. Μόνο που δεν είναι και πάρα πολύ εύκολο να την ακολουθήσεις. Παράλληλα, ποιοτικά έχει και μερικά ευδιάκριτα ντε φώ. Κοινώς η Ξάνθη δεν βλέπεται αλλά το αλά μπασκετικά ροζ φύλλο αγώνα το τσεπώνει μετά χαρακτηριστικής ευκολίας.

ΑΕΚ – Αστέρας Τρίπολης 2-1:

Μια πρώτη γνωριμία με τον Ραφίκ Τζιμπούρ. Αναξιωπαθούντα Αεκάκια. Με τον εκδιωχθέντα Ντέμη να έχει και δίκιο και άδικο. Και μια ομάδα που συνεχίζει να αποδίδει τραγικά βαρετό ποδόσφαιρο. 0-1 Μέχρι το 90’. Γκολ γιόμα-κεφαλιά του θηριώδη Σκανδιναβού και μετά 2-1 με εντυπωσιακό ψαλιδάκι του μεγάλου Ραφίκ. 2-3 καθαρά φάουλ στον Αμπάρη στο 2-1 , αλλά τώρα τα Αεκάκια και οι προσκείμενοι δημοσιογραφίσκοι κάνουν κοκοκό. Πόσο μ’ αρέσει αυτός ο πρωταθλητισμός. Σε κάνει να έχεις μνήμη κουραστικά επιλεκτική.

Ολυμπιακός – Εργοτέλης 2-0:

Το ακυρωθέν εκ Μαντόνας χουνέρι των κοπελιών στους πρασινοφρουρούς δεν συνέβη δις. Κρίμα. Άλλη μια χούντα Καραϊσκάκη. Άλλη μια βραδιά απ’ τα ίδια. Ξύλο, γιούχα, γιουρούσια, ευκαιρίες, συνθήματα, εγκλεισμός, αυτισμός και γαυρίλα. Για όλες τις ομάδες αυτό το σκηνικό βιώνεται τουλάχιστον για μία φορά κάθε ομάδα στο πρωταθληματάκι της σούπερ κλίκας. Μια φορά αντέχουμε.

Ηρακλής – ΠΑΟΚ 1-1:

Τα γριόνια έψαχναν απεγνωσμένα την πρώτη τους νίκη. Έχουν μάλιστα και μία πολύ καλή πελατειακή σχέση από τους συμπολίτες με τα ασπρόμαυρα. Όλα καλά ως εδώ. Και που χάλασε η μαγιονέζα της κυανόλευκης νίκης; Στον λαό του ΠΑΟΚ που φέτος πιστεύει πολύ (χωρίς ιδιαίτερο λόγο) στον πρωταθλητισμό του ΠΑΟΚ. Μα είμαστε με τα καλά μας; Δεκάδες, λοιπόν, ασπρόμαυρα Ούρουκ Χάι εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο, έστησαν την φωλιά τους πίσω από το τέρμα του γηραιού και οδήγησαν από το χέρι το συνονθύλευμα του ηττοπαθή Σάντος στην ισοπαλία. Λίγο έλειψε δεν ο Ηρακλής να μην περισώσει ούτε καν αυτό το μίζερο ποντάκι. Andthestorygoeson

7η αγωνιστική. Σαν να μην πέρασε μια μέρα

Είπαμε ένα ακόμη προσχεδιασμένο και καλουπωμένο αντίο στον Τούλη. Ακόμη δεν μπορώ να πω πάρα πολλά. Δεν ξέρω γιατί. Στας εξοχάς για δέκα δευτερόλεπτα. Με το χρονόμετρο των ρυθμών του 21ου αιώνα. Εθνική εορτή. Πλαστικίλα από τα σημαιάκια. Προπαγανδιστές. έφηβοι με ακμή ωσάν στρατιώτες με μυδραλιοβόλα. Και η μανούλα καμαρώνει το μπουμπούκι της λίγο πριν το ευνουχίσει. Λίγο αυτή, λίγο από μόνο του. Φεϊγ- βολάν εθνικιστών. Ψευτοπερήφανοι μικρονοικοκυραίοι. Βιαστικός καφές, βιαστική έξοδος. Όλοι εκεί γιατί πρέπει. Γιατί έχει ωραίο καιρό. Γιατί αύριο θα είμαστε στο γραφείο. Με λούζει κρύος ιδρώτας. Παρατηρώ ότι με κάποια αγαπημένα πρόσωπα μιλάμε για την δουλειά μας. Για το γραφείο. Για το keyboardκαι το πώς μπορείς να το καθαρίζεις. Δεν πάνε λίγα χρόνια πίσω όταν μιλάγαμε για τον κόσμο. Για τα όνειρά μας. Έστω για το που θα ανοίξουμε την μπουκάλα. Εντάξει, δεν λέω και τα δύο διακατέχονται από ένα ίσο φάσμα υγείας και παράνοιας. Όλα αλλάζουν, και εν τέλει αυτός μας αρέσει. Τα ίδια πράγματα λίγο πολύ σαπίζουν. Και συντονίζεσαι με αγωνία στην αρρώστια σου, με τα φιλαράκια σου και την αγάπη σου να περιγράφει το ντεκόρ. Αυτή την φορά αποζημιώθηκες. 2-5 στο νησί της ανδρείας με τους μουστακαλίδες και τη ρακί… Και ξανά προς την δόξα τραβάς, εφημερηδένιε συμπολίτη ξετσίπωτε…Θέλω να ξεμπλέξω από σένα δεν μπορώ…

ΛάρισαΠανθρακικός 1-2:

Voila. Quelle Catastrophe! Η Αλήθεια είναι ότι μετά το Χ μέσα στην ΑΕΚ όλοι περίμεναν το εύκολο βυσσινί τριποντάκι. Αλλά που. Συνήθως αυτά τα ματς δομούνται και αποδομούνται με αυτόν ακριβώς τον τρόπο. Τι εννοώ; Λοιπόν, πάει η ομαδάρα μας και φέρνει ισοπαλία μέσα στην ΑΕΚ. Κορυφή, ηδονή, ονείρωξη και ούτω καθ’ εξής. Μετά ο κόσμος μας κινητοποιείται. Παίζουμε άλλωστε στην γνωστή και ως κάστρο του Τακέσι έδρα μας. Κίνηση εισιτηρίων αυξημένη, ο αντίπαλος χαμηλότερου βεληνεκούς, και τα δύσμοιρα προβατάκια συρρέουν στον γκισέ. Άχαστο, άχαστο, φωνάζουν σύσσωμοι οι πλεονέκτες κομπάρσοι. Πάνω σ’ αυτό το άχαστο ο αδηφάγος μπιζναδόρος της διπλανής πόρτας στήνει την φάκα του και μαζεύει τα δηνάρια του. «Ρίχνω ζάρια φέρνω εξάρες». Φυσικά δεν υπονοώ πως το συγκεκριμένο ματσάκι ήταν στημένο. Λίγο πολύ ο γρήγορος Ντιαλό, λίγο η κακή αμυντική λειτουργία των ροκφόρ και δεν ξάφνιασε κανέναν απ’ όσους είδαν το παιχνίδι αυτό το διπλό. Και εις άλλα με υγεία. Εκεί βέβαια που ο λαουτζίκος δεν το περιμένει.

Άρης – Ολυμπιακός 1-0:
Το Κλεάνθης Βικελίδης απέχει πολύ περισσότερο από την ασπίδα της γαυρίλας που προστατεύει εαυτόν σε ακτίνα 70 χλμ. Εκεί ψηλά στην σκουληκοφωλιά ο θρυλέων απέδειξε για άλλη μια φορά ότι φέτος δεν έχει καθόλου εύκολα το διπλό. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκύπτει εκ του ότι σκόραρε ο Χαβίτο (τρομάρα του) για ακόμη μία φορά ενώ ο κανονιέρης Κόκε συνεχίζει να μην μπορεί να βρει δίχτυα.

Θρασύβουλας – ΑΕΚάκι 3-3:

Μόνο τετριμμένα μπορούμε να περιγράψουμε το τι ακριβώς συνέβη στην Φυλή. «Τα παιχνίδια δεν λήγουν ποτέ στο ημίχρονο». Ατάκα βέρα Αλεφαντική, αλλά συνάμα αληθινή. 45’ λεπτά και 0-3 με όργια του Σκόκο και μετά καθίζηση. Η λέξη ίζημα και η ηχητικής της χροιά χαρακτηρίζουν απόλυτα το αεκάκι του 2008. Η πλάκα είναι ότι στο τέλος πάλι θα κλαίγονται για το πρωτάθλημα, αυτοί οι ασόβαροι αιωνίως αδικημένοι ψευτοπροοδευτικοί.

Αστέρας Τρίπολης – ΟΦΗ 2-2:

Φέτος οι Αρκάδες δεν θα δουν χαρά στα σκέλια τους. Πάει χάθηκε η περσινή κωλοφαρδία του πρωτάρη. Ακόμα και το παραρτηματάκι έφυγε όρθιο από την τιμημένη Αρκαδία του Μποροβήλου και ο Καρβαλιάλ είναι ένα μόλις βηματάκι πριν το στερνό αντίο. Με το καλό αγόρι μου, η Τρίπολη είναι για τους Λεβέντες και ο Τάκης Λεμονής πρέπει κάπου να (ξανα)κάνει το αγροτικό του πριν τον (ξανά)φωνάξει στο λιμάνι ο πρόεδρος των προέδρων. Ας μην αγνοήσουμε το ότι ο Νταμ΄Ντόι είναι πραγματικά καυτός.

ΠΑΟΚ – Λεβαδειακός 3-1:

Ήθελα πολύ να κερδίσει ο ΠΑΟΚ το ομολογώ. Γιατί; Δεν υπάρχει μεγαλύτερο χάζι από το να βλέπεις τα γαυράκια του βορρά να ονειροβατούν ότι φέτος ο αναστημένος εκ πολυμετοχικού ΠΑΟΚ της δημόσιας διαφθοράς, των χρεών, της διαπλοκής και της συναλλαγής με τα λεφτά των ταμείων του κράτους, θα κάνει πρωταθλητισμό. Άπαξ και αρχίσουν τα παιχνίδια στην πρωτεύουσα τα συμπαθή γραφικοειδή ΠΑΟΚάκια του Κούδα και του Σικαμπάλα θα δουν την γλύκα και την νταβατζίλα του ΠΟΚ. Καλά είναι τα όνειρα, μ’ αρέσουν. Είμαι πολύ κακός που τα προεξοφλώ όλα. Αλλά από την άλλη όταν ονειρεύεσαι τον πρωταθλητισμό με όχημα τον Χαλκιά, τον Κονσεϊσάιο και τον Λάκη υπάρχει κάποιο πρόβλημα.

Εργοτέλης – Πανιώνιος 2-5:

Μέθη. Μέθη. Μέθη. Είναι η πρώτη φορά που η ανταπόκριση από τον πλανήτη μπαλα-λάικα είναι τόσο χαρμόσυνη για την ιστορικότερη της ιστορίας ομάδα της καρδιάς μου. Δεν έχω πολλά λόγια, αλλά πολλά είναι αυτά που εν τέλει θα πω. 5 γκολάκια εκτός έδρας. Τα δύο πρώτα του Κινέζου. Με την άμυνα μας να βολοδέρνει, τον Εργοτέλη να δικαιούται ασφαλώς πολλά περισσότερα απ’ ότι τελικά του συνέβη, αλλά την κυανέρυθρη μηχανή από την μέση και πάνω να βρίσκεται σε πλήρη στύση. Και ερωτώ; Αν αυτό το πράγμα βλέπουμε κάθε φορά, τότε να πάψω να γκρινιάζω για ότι με απασχολεί. Δεν θέλω τίποτε άλλο. Μόνο ερωτήσεις έχω να κάνω, με σκοπό την ονειρική μου φαντασίωση από τις ανάλογες εσωτερικές των απαντήσεις. Μήπως ο Μπερνάρ Κουμορτζί είναι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης; Πόσο κιλά ‘ανωμαλίας’ φέρει άραγε το ποδοσφαιρικό physiqueπου απαντά στο όνομα Εστογιάνοφ; Θέλω να συνεχίσω μια παρατήρηση επί του λατρεμένου αυτού, Καμιτσοειδούς Ουρουγουανού. Ακούω από τους σπίκερς της τηλεόρασης να τον αποκαλούν Εστογιανόφ. Αυτός ο τόνος αλλάζει πολλά. Γιατί αν υποψιαστώ ότι το παλικάρι με την θάλασσα της τρέλας έχει και σπέρμα σοβιετικό τότε μιλάμε για άλλου λέβελ ίνδαλμα της νεολαίας. Άκου απλά αυτό. «Λατινοαμερικάνος, με όψη και βλέμμα τρελού, τατουάζ Τσέ – Μαραντόνα, κιλά ποδοσφαιρικής ανωμαλίας και αλήτικου αλανοειδούς στυλ, και τέλος οικογενειακό δέντρο που οδηγεί στον σύντροφο Μολότοφ, στον Μπουχάριν, στον Νετσάγιεφ… Α ρε Πανιωνάρα… και τα μυαλά στο μπλέντερ…

Παναθηναϊκός – Ηρακλής 2-2:

Η Μύξα κώλυσε και έδωσε στην γριά ένα ποντάκι. Από το 1-0 και την σίγουρη παλινωδία στο 1-2 και τα καρδιοκτυπήματα και τελικά στο τελικό και δίκαιο κατά τους τηλεκριτικούς 2-2. Ελκυστικό ποδόσφαιρο κατά διαστήματα από τα γριόνια, αλλά χωρίς πολύ ουσία. Ϊσως αυτό είναι και το πρόβλημά τους φέτος.

Ξάνθη – Πανσερραϊκός 2-1:

Τα Πανοπουλάκια των πηγαδιών φέτος θέλουν να παίξουν τον ρόλο του περσινού Αστέρα. Και δίχως άλλο θα τα καταφέρουν. Διαθέτουν σύνολο που χωρίς να θυμίζει ποδοσφαιρική ομάδα αξιώσεων πολύ δύσκολα χάνει. Όσο και να μην μας αρέσει είναι έτσι. Μην ξεχνάμε ότι και εμείς γουστάραμε αναφανδόν την ομάδα του Μπουμπένκο. Στα ξένα αυτό το λένε απλά efficiency. Εμείς το περιστοιχίζουμε με την φετούλα, το τζατζικάκι, τον μετζέ που κάνει αυτή την διαφορά αλά βαρβατίλα.

6η αγωνιστική και μόλις 12 γκολ. Η κρίση μας χτυπάει την πόρτα.

Στην Αντίνα των ηλιθίων πιθήκων η οικονομική κρίση που μαστίζει την μάστιγα της σκέψης Αμερική, δεν έχει κάνει ακόμα εμφανή τα αποτελέσματά της. Οικονομολόγοι, στατιστικοί, λογιστές, γραφιάδες, δοσίλογοι, αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι, ατενίζουν με το χέρι στο μέτωπο μπας και φανεί τίποτα στον ορίζοντα. Μάταια. Σύμφωνα με πληροφορίες γνωστού δημοσιογραφίσκου με πολύπλοκα συμπλέγματα και σίγουρα εξασφαλισμένες πηγές η κρίση οδηγάει τζιπ πόρσε- καγιέν, με φιμέ τζάμια, 20αρι νίκελ ζαντολάχιστο, χρώματος μαύρο, και αριθμό πινακίδων «ήρθα και σε γάμησα» φτωχομπινέ καταθεσάκια δανειολήπτη. Παρακαλούνται όσοι τύχει και δούν την κρίση την ρουφιάνα να έχει διπλοπαρκάρει σε κάποιο στενό δρομάκο της φαρδιάς πόλης μας να επικοινωνήσουν με το αρμόδιο υπουργείο, δηλαδή αυτό της οικονομίας, να αναφέρουν τις λεπτομέρειες και να ξαμολήσουμε τους ειδικά εκπαιδευμένους γκοστμπάστερς. Ήταν χρέος μου να δημοσιοποιήσω αυτή την έκτακτη κρατική αγγελία. Είναι στα πλαίσια της κρατικής διαφήμισης που αποστέλεται κάθε λίγο και λιγάκι με κούριερ στον πλανήτη μπαλα-λάικα για να μην βγάλω τα άπλυτα του γκόλντεν Τεό Ρουσόπουλου στην φόρα. Γι’ αυτό και ασχολούμαι με την μπάλα. Ούτε παππάδες, ούτε μεσιτείες, ούτε επιτόκια, ούτε μετοχές που κατρακυλάνε από την αρρώστια του Καλιγούλα, ήτοι την απληστία, ούτε θέματα σοβαρά και ακατάληπτα. «Μπαλίτσα και μαζοχισμός. Κάτι σαν άλλου τύπου ρουχισμός». Η ύφεση, λοιπόν, χαρακτήρισε την 6η αγωνιστική της ελληνοποδοσφαιρικής κλίκας. 11 γκολ σε 8 αγώνες. Ζούπερ ουάου. Αλλά αυτή την φορά πραγματικά δεν μας κάηκε καρφί. Γιατί στο στάδιο «πέντε βήματα από την πλατεία» εμφανίστηκε το είδωλο με το καρέ μαλλί και ο τρελούλης φίλος του. Ρεκόμπα και Εστογιάνοφ. Το είδαμε και αυτό. Το ένοιωσαν και τα σκουλήκια που ζουμπίχτηκαν στην κυανέρυθρη γη. Vamos Vamos hermanos latino americanos, hasta la Victoria jugamos juntos!!! Θέλω να ξεμπλέξω από σένα δεν μπορώ… δεν μπορώ.

Πανσερραϊκός – Αστέρας Τρίπολης, Ηρακλής – Εργοτέλης, Λεβαδειακός – Ξάνθη, Παοκ – Παναθηναϊκός 0-0:

Τα κουλουράκια ήταν αυτή τη φορά πολλά. Διαφορετικά όμως μεταξύ τους. Το λοιπόν που λένε και στην Λευκωσία – Nicosia: Πανσερραϊκός – Αστέρας και Λεβαδειακός Ξάνθη μας βολεύει η ισοπαλία, δεν πειράζει αφού δεν μπορέσαμε να σκοράρουμε, καλός είναι και ο πόντος, η έδρα είναι δύσκολη, ο αντίπαλος έπαιξε πολύ σφιχτά. Τέτοιες ατάκες άκουγες από τα λαμπρά παικτρόνια. Αφού αυτοί είναι ευχαριστημένοι εμάς δεν μας πέφτει και πάρα πολύς λόγος. Ο Ηρακλής είναι απλά ανεπαρκής και η περσινή ιστορία μοιάζει να αναβιώνεται στου Παπάφη. Η Β’ δεν είναι και πολύ μακριά αν οι ρυθμοί εξακολουθήσουν να είναι ανάλογοι. Και τέλος το ντέρμπι. Οι μεν Θεσσαλονικείς έχουν να λένε ότι είναι αήττητοι στην Τούμπα, οι δε μιξοβάζελοι καυχούνται ότι δεν έχασαν στην έδρα της μπουγάτσας. Και έτσι έστησαν τις πιτσικουλιές στους στο κέντρο, επί της ουσίας δεν κινδύνευσε κανένας και όλοι μοιράστηκαν και από ένα ψιθυριστό welldone, wecandobetter. Βαρετά και πληκτικά…

Πανιώνιος – Άρης 2-1:

Τι να πούμε για αυτό το ματς. Μπήκαμε στο γήπεδο περίπου μισή ώρα πριν το εναρκτήριο λάκτισμα, χρησιμοποιώντας μια έκφραση κλισέ των αθλητικογράφων άλλων εποχών και ηθών. Τα είδωλα έκανα προθέρμανση και εμείς παίρναμε ηδονικά μάτι. Κούρεμα ενδεικτικό της φαντασίας. Η γειτονιά είχε φορέσει τα καλά της. Πλαισιωθήκαμε γύρω από την ονείρωξή μας. Το ματς ξεκίνησε και ο Άρης προηγήθηκε πολύ νωρίς. Ήταν δεν ήταν δύο λεπτά αγώνα όταν από λάθος της δεξιάς πλευράς τα σκουλήκια εισήλθαν επί της περιοχής και μέσα απ’ την αναμπουμπούλα που δημιουργήθηκε η μπάλα έφτασε στον Χαβίτο ο οποίος και ήταν αδύνατον να αστοχήσει. Κι όμως σχεδόν καμία μουρμούρα. Καμία γκρίνια. Σαν να μην συνέβη τίποτα, όλοι απλά έβλεπαν τον Ρεκόμπα. Δεν θέλαμε και τίποτε άλλο. Τουλάχιστον για λίγο χρόνο. Μετά συνειδητοποιήσαμε ότι τα πράγματα δυσκολεύουν και θέλαμε τα τρία βαθμουλάκια. Η ανησυχία έκανε δειλά δειλά την εμφάνισή της. Δεν υπήρχε όμως λόγος.

Ολυμπιακός –Πανθρακικός 2-0:

Στο Καραϊσκάκη υπάρχει το φαινόμενο ‘ελ γκαλέτι’. Λίγο ο συνειρμός, λίγο η ισπανόφωνη λέξη θυμίζει κάτι από ελ νίνιο. Και έτσι δεν έχουμε να πούμε και πολλά. Θυμάμαι μόνο κάτι …αρκετά και αξιοκρατικά γαυροειδές. Απ’ αυτά τα αξεπέραστα και μνημειώδη Πειραιώτικα. Είμαστε μια παρέα φίλων. Φίλων της ζωής αλλά και φίλων τηςμπάλα. Σιωπηλή πλειοψηφία που θέλει να έχει μια κάποια ωραία άποψη. Και έτσι διαλέγουμε το ματς – ντέρμπυ της αγωνιστικής. Αυτό της Τούμπας δηλαδή. Έχουμε όμως και μια λανθάνουσα αγωνία για το τι πράττουν την ίδια ώρα οι μπάτσοι. Ζάπινγκ. Στο δεκάλεπτο. Το σκορ ακόμη κολλημένο στο μηδέν, αλλά ακούμε το γήπεδο να βοά ρυθμικά και ασφυκτικά «Τάσος Πάντος, οεοεοε». Δεύτε λάβετε φως. Δεν ξαναγυρίσαμε κανάλι, το kinkyπάντα κάνει τα αιμοπετάλιά μας να τρελαίνονται.

ΌΦΗ – Θρασύβουλος 1-3:

Μην σας αυταπατά τίποτα. Στην Κρήτη τα κοπέλια θέλουν να αυτομολύσουν από το παράρτημα της πολυμετοχικότητας. Στην φυλή είπαν απλά να εξαντλήσουν ότι του έχει απομείνει και τους βγήκε σε καλό. Έσωσε και ο Τσιώλης το τομάρι του.

Να τη και η 5η. Δεν μας έλλειψε βέβαια.

Τα πράγμα αρχίζουν και διαμορφώνονται. Αχνοφαίνονται τα όρια μας. Τα ταβάνια μας. Έτσι και οι ομάδες τούτου του τόπου. Σιγά σιγά δεν υπάρχουν απρόοπτα. Όλα διαμορφώνονται υπό την σκεπή της πεπατημένης. Την ξέρουμε την συνταγή. Ο καιρός έχει δροσίσει. Αλλά όχι αρκετά. Ακόμα δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την άμμο, τα αντηλιακά, τον ιδρώτα. Κοιτάω στον δρόμο λυπημένους ανθρώπους. Χαμένους. Μέσα στην δίνη των εξελίξεων που τους παρασέρνει. Μέσα στην ζάλη των πληροφοριών. Της αλλαγής. Της χαμένης μας κουλτούρας. Ο ολετήρας είναι και πάλι εδώ. Η τηλεόραση είναι ο μεταμοντέρνος δούρειος ίππος της κοινωνικότητας. Το ξυπνητήρι χτυπάει κάθε μέρα. Οι ειδήσεις φωνάζουν. Τι τα σκέφτεσαι όλα αυτά. Είναι απλή η λογική της πειθήνιας νεφελοειδούς εφαπτόμενης στην συγκαταβατικότητα σκέψη. Κάνω βουτιές στις δικές μου σκέψεις και ψαρεύω αβεβαιότητα. Μια τόσο βέβαιη και καθορισμένη αβεβαιότητα. Τα χελιδόνια μας εγκαταλείπουν. Ακόμα όμως ιδρώνουμε καθημερινά. Παρακολουθώ 22 ανθρώπους σε μια ανοίκεια λαμέ στολή να κλοτσάνε μια μπάλα. Και είμαι γυφτάκι στην πανεπιστημίου αδέλφια μου αλήτες ελβετόψυχοι (κατά τζιμάκον). Κάνε υπομονή και ο ουρανός θα γενεί πιο γαλανός. ΄Χι από αυτό το γαλάζιο που ευαγγελίζονται κάτι υποψήφιες έποικοι κυτταρίτιδας με οκτώ κιλά μέικ απ στις σχολές. Η δικτατορία των ηλιθίων με πατάει κάτω. Ξαναγυρνάω στην μανιέρα της μπάλας. Και περιμένωνα ξεμυτίσει ο Ρεκόμπα (άντε ο Εστογιάνοφ). Μια θλάση μας χαλάει τα σχέδια. Υπομονή. Τουλάχιστον μάθε να λες την λέξη, κάνει έναν κάποιο καλό.

 

Λάρισα – ΟΦΗ 4-3:
Είναι αλήθεια ο ΟΦΗ αδικήθηκε καταφανώς. Ο πρόεδρος της Σούπερ λιγκ Πηλαδάκης ζητάει όμως ντομπροσύνη. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θα επιστρέψει τους βαθμούς. Έχουμε τονίσει πως η ντομπροσύνη μετράει μονάχα για μιλισεκόντ. Μετά επανερχόμεθα συλλογικά και εθνικά στην γνωστή οδό του πισώπλατου εναγκαλισμού. Ήταν πολλά τα λεφτάκια σου Ιούδα μου και σήμερα στην εποχή του ευρώ τα δηνάρια συνεχίζουν να έχουν αξία. Μην μασάς. Και τι συνέβη; Λίγο απ’ όλα. Δεν δώσανε 3 πέναλτι στους Κρητικούς, έκοψαν άλλα 3 ως οφσάιντ, δεν μέτρησαν δύο πεντακάθαρα γκολ και αφέθηκαν και κάποια οφσάιντ για τους βυσσινί του κάμπου. Σούζα το αλογάκι. Υπάρχουν λογής λογής σφαξίματα. Από αυτό με το γάντι στον κάμπο συνηθίζουν αυτό με την γούνα. Χαλάλι τους, το παράρτημα να πέσει.

Άρης – Ηρακλης 1-0:

Είναι αλήθεια πως το γκολ του Λέμπο στις καθυστερήσεις μαρτυράει και την ποιότητα του αγώνος. Σκατάκια μελάτα. Θυμάμαι, δεν μπορώ να ξεχάσω άλλωστε. Στην Οκτωνιά βρισκόμασταν. Το Λινάκι στην λογική της κόνξας έκοβε βόλτες στο κενό σ’ ένα χωράφι παγωμένο με διασκορπισμένα κυκλάμινα. Με θέα τον κάμπο του αυλωναρίου. Η αφεντιά μου περίμενε το δογματικό μπόιλερ να φέρει ζεστό νερό στους σωλήνες του λουτρού. Και το ζάπινγκ με οδήγησε στο Άρης – Ηρακλής. Πρέπει να κοιμήθηκα λίγο. Χάλια μαύρα. Οι σκώληκες λυτρώθηκαν στις καθυστερήσεις και οι γριές ετοιμάζονται για βουτιά από ψηλά.

Παναθηναϊκός – Λεβαδειακός 2-0:

Το Παναθηναϊκός – Εργοτέλης δεν έλαβε χώρα εξαιτίας της μεγαλοπρεπούς συναυλίας της Παναγίας του μάρκετινγκ. Αλλά η απουσία του παιχνιδιού επαναλήφθηκε μέσα από την κακοποίηση του ποδοσφαίρου στο φιλικό δίτερμα πράσινοι εναντίον πράσινων. Σαπίλα. Όλα ποια τα περιμένεις χωρίς καμία απόκλιση από το αναμενόμενο. Κακή ποιότητα, πίεση και πίεση και δύο τελικές προσπάθειες και ανάλογα γκολ. Μπράβο παιδιά.

Ολυμπιακός –ΑΕΚ 2-0:

Καλώς τα παιδιά. Εδώ είναι το στάδιο του ρωμαλέου πολέμαρχου με τα σιδερένια αρχίδια. Και αν τύχη και το χταπόδι αφερεθεί για μια στιγμή χαζεύοντας τα κοκκινοβαμμένα κάγκελα κλάψτα Χαράλαμπε. Την κλέψαμε την μπάλα, είδαμε τον σέρβο φονιά και 1-0. Λίγη γαυρίλα, λίγη φωνή μια δυό διαιτητικές τσιριμωκιές και αντίο σωματείου του εκ Κωνσταντινουπόλεως ελληνισμού. Ο μπραζιλιάνος μεν, γαύρος δε Ντιόγο έβαλε το κερασάκι στην τούρτα. Είναι γνωστή η συνταγή του γλεντιού. Thisiskaraiskakistadium.

Πανθρακικός – Πανιώνιος 1-0:

Δεν θέλω να πω τίποτα. Πολύ κακό παιχνίδι από πλευράς του σωματείου ζωντανή ιστορία της ιστορίας. Τσσσς. Τίποτα που να θυμίζει Πανιώνιο. Υπερβολική δόση μετριότητας κακοτοπιάς και ανασφάλειας απέναντι σε μια ομαδούλα με το στάδιο της Εκκλησίας για έδρα. Φάγαμε γκολ από στημένο, χάσαμε τον Μαϊστόροβιτς, δεν κάναμε σχεδόν ούτε μία φάση και δεν μπορώ να θυμηθώ και τι άλλο με χάλασε εκείνη την ημέρα. Αν πω έστω και μια κουβέντα για ατυχία, θυμίστε μου να αυτοχαρακτηριστώ γραφικός. Προς το παρόν διατηρώ ένα ψήγμα γραφικότητας με το να ξαναφωνάξω πόσο πολύ περιμένουμε τον Ρεκόμπα. Έστω μια ματιά με την κυανέρυθρη φανέλα.

Θρασύβουλος –Πανσερραϊκός 0-1:

Υπάρχουν προηγούμενα από πέρσι. Οι ομάδες γνωρίζονται και οι λέοντες εν είναι τόσο βλάκες ώστε να μην έχουν ήδη πάρει μια πρέφα για το πώς έρχεται συνήθως σε αυτή την χώρα το διπλό. Μην είμαστε και αφελής. Ταμπουράκι απέναντι σε μία άκακη επιθετικά ομάδα και στην μία και μοναδική ευκαιρία τεμάχια από τας Σέρρας και φινίτο λα μούζικα. Όταν ζητήθηκε από την ομάδα του θρασύβουλα να ανατρέψει το σκορ γέλασαν και τα τσιμέντα.

Εργοτέλης – Παοκ και Αστέρας Τρίπολης – Ξάνθη 0-0:

Όλοι πλην αρκάδων δηλώνουν ευχαριστημένοι. Τα κουλουράκια μάλλον θα φορεθούν φέτος. Να πούμε γενικά και μερικές αλήθειες πράγμα που εν γένει δεν συνηθίζουμε. Ο Εργοτέλης δεν χάνει, μέχρι στιγμής, εύκολα πόσο μάλλον στην Κρήτη. Ο Παοκ φέτος μοιάζει αρκετά με ομάδα που δεν θα έχει δυσκολίες για την τετράδα (κάτι σαν τον συμπολίτη Άρη των περασμένων χρόνων). Η φωτοβολίδα του Αστέρα Τρίπολης αργοσβήνει και η χρωματική ταύτιση με την Χαλκηδόνα μοιραία οδηγεί σε συγκρίσεις. Η Ξάνθη έχει παγιωθεί στην κατηγορία ως μία ομάδα που το έχει το αποτέλεσμα. Δεν ξέρω αν εν τέλει εφέτος θα χτυπήσει την πόρτα του ουέφα αλλά η μέση του βαθμολογικού πίνακα της ανήκει στην χειρότερη των περιπτώσεων. Και τα κουλουράκια, κουλουράκια.

Φορθ Ράουντ στο ράουντ – αμπάουτ

Πρέπει να θυμηθώ τι δηλαδή συνέβη την 4η αγωνιστική. Ρίχνω μια ματιά στα αποτελέσματα. Μου ‘ρχεται να τα παρατήσω,τι να πεις δηλαδή; Όλο και κάτι έχω. Είμαι πολυλογάς. Έξω έχει κατακαλόκαιρο. Είμαστε στην τροπική Αθήνα –σαβάνα. Μας λείπει το σάβανο. Η Κιάρα παραλογίζεται ή μάλλον κάνει αυτό που φαντάζει λογικό για μια συνεργασία εξωγήινα βαρετή. Κάνει αυτό που ο γράφων δεν θα τολμούσε για το γαμημένο το χιλιάρικο. Χοντρά φράγκα, σε ένα χοντρό περιοδικό ενός κυριολεκτικά και μεταφορικά χοντρού εκδότη/δημοσιογράφου, ψευτοκαλλιτέχνη, απατεώνα. Δεν βαριέσαι. Ανέβηκα σ’ άλλη μια βάρκα με άγνωστο προορισμό. Λυπάμαι όσους συνεχίζουν να σαλπάρουν εγκλωβισμένοι στο σκαρί της ματαιότητος. Του Βοναπαρτισμού. Του ‘εγώ’ με κεφαλαία κομπλεξικά γράμματα. Με καπετάνιο έναν FAQingbastard. Και έτσι ένας κύκλος έκλεισε. Ούτε καν ομόκεντρος, με αυτούς του παρελθόντος. Δεν βαριέσαι. Όλο αυτό λέω. Παντιέρα μικροαστική και συνεχίζω να βλέπω ποδόσφαιρο. Την 4η αγωνιστική έπεσε πολύ ξύλο. «Βαράτε με κι ας κλαίω, κι η πλάκα είναι σύντροφοι πως το γουστάρω λέω». Δεν θυμάμαι κάτι άλλο. Ο Σεπτέμβρης δεν λέει ακόμα να φύγει. Πάμε στο δια ταύτα…

ΟΦΗ – Ολυμπιακός 0-0:

Πλάθω κουλουράκια με τα δυό μου τα χεράκια. Κάπως έτσι. Ο γαύρος ήθελε το ματς για πολλούς λόγους με βασικότερο το προσχηματικό παναθηναϊκίστικο υπόβαθρο του φιδιού. Το παράρτημα είχε και αυτό τους λόγους του. Βλέπετε είναι από τις ομάδες που θέλουν πάντα να κερδίζουν. Κοιτάει λοξά την κάμερα ο αμόρφωτος βλάχος παικταράς με το λαδωμένο μαλλί και το τατουάζ nofearκαι αναφωνεί: «Φέτος έχουμε πάρα πολύ αξιόλογο υλικό, κοιτάμε το κάθε ματς ξεχωριστά και παίζουμε κάθε φορά για την νίκη». Απρόβλεπτα ηλίθιο. Τύπου, ’κυρία δεν το έκανα εγώ, αλλά ο Αλέξης’. Και τι έγινε στην Κρήτη. Έπεσε ξύλο, ο Τοροσίδης το έχασε από τις 2 ίντσες πριν την γραμμή του τέρματος, ο Ν’ Ντόι την βολίδαρε πάνω στον Νικοπολίδη και τα κουλουράκια ήταν το κεντρικό μενού. Οι γαύροι δικαίως διαμαρτύρονται για κάμποσες κόκκινες κάρτες. Αλλά μην το χέσουμε κιόλας… τι να μας πουν και οι γαύροι.

Πανσερραϊκός – Λάρισα 1- 3:

Δεν έχω να πω και πάρα πολλά. Ο κόουτς Μαρίνος Ουζουνίδης έδειξε στα λιοντάρια του (γιατί αυτοί του πανσερραϊκού ήταν καννισάκια) το βίντεο με την Ξάνθη και ανακοίνωσε: «Λεβέντες, έτσι θα πάμε να παίξουμε στας Σέρρας. Μην είστε λαλάκες, εδώ είναι Ελλάδα. Μπάλα και αηδίες. Άμυνα μπετόν αρμέ, αντεπιθεσούλες και με την ευλογία του ύψιστου τρία ποντάκια στο τσεπάκι μας το αγροτικό». Όπερ και εγένετο. Προσθέστε και την εμπειρία των τυροκόμων, και οι Σέρρες πνίγηκαν στην λογική της έδρας. Δεν πειράζει, του χρόνου αν όλα πάνε καλά.

Ηρακλής – Πανθρακικός 0-0:

Η γριά θα έχει πρόβλημα. Και αυτό, γιατί δεν μπορεί να βάλει την μπάλα μέσα. Δεν δύναται. Εντάξει στο εν λόγω ματς όλα έγινα και ελέω Ρόκα. Καλός τερματζής. Ήμουν παρόν όταν ο Άλεξ Λοθ του έκανε συνέντευξη. Τι διαπίστωσα; Είναι αλλιώς να είσαι από τα ξένα. Το παλικάρι έλεγε για τις προπονήσεις του στις ακαδημίες της Ρεάλ, για τον Ραούλ, τον Γκούτι τον Μπενίτεθ. Άλλες παραστάσεις. Άλλο επίπεδο. Και αυτό (όχι πάντα) λίγο πολύ είναι αρκετό να κάνει την διαφορά. Βίβα εσπάνια και τα ρολά κατέβηκαν.

Λεβαδειακός – Αστέρας Τρίπολης 1 -0:
Δεν είδα τίποτα, δεν άκουσα τίποτα. Αλλά έχω να κάνω ένα σχόλιο. Η λιβαδειά μάλλον αξίζει να μείνει στην κατηγορία. Έχει έναν σταθερό κορμό, κάποιους αξιόλογους ποδοσφαιριστές και τον Τζωρμπατζάκη σύμβολο των επί γης μασκέ πάρτι.

Πανιώνιος – ΑΕΚ 2-2:

Δεν μας θέλει (ακόμα). Ξενέρωμα στο παρά πέντε. Φιλοξενήσαμε, το ξαναλέω, την μέχρι στιγμής χειρότερη ομάδα της λίγκας. Σύμφωνα, δε με τα αξιόπιστα μέσα της χώρας, έκανε στην Ν. Σμύρνη το καλύτερο μέχρι στιγμής παιχνίδι της. Μάλλον μας κάνουν πλάκα. Εγώ είδα μια αναστάτωση μια βαβούρα χωρίς λόγο, έναν πολύ καλό Σκόκο, έναν ελληνικής προελεύσεως παίκτη εν ονόματι Κυργιάκος και ένα συνονθύλευμα κακών και ατάλαντων ποδοσφαιριστών. Και από την μεριά μας. Στην αρχή κοίταγα μόνο τον Ρεκόμπα και τον Εστογιάνοφ στην εξέδρα. Είχα ανάγκη να μυρίσω λιγάκι μοντεβίδεο και κατά συνέπεια λίγη μπάλα. Μετά εισέπραξα λίγη από την τεχνική μαεστρία του Λίνεν. Το 1-0 μου άρεσε. Λυπήθηκα που αυτό δεν έγινε 2-0. Το 1-1 το Σκόκο ήταν μαχαιριά, αλλά από την άλλη είχε μια δόση ποδοσφαίρου. Το 1-2 το έκοψε ο διαιτητής καλή του ώρα και οι απανταχού κλαψιάρηδες ενωσίτες ανακάλυψαν γιατί εδώ και 15 χρόνια δεν παίρνουν πρωτάθλημα. Φταίει μόνο η διαιτησία. Όχι ότι στην σύνθεση υπήρχαν ονόματα όπως Ράμος, Λαγός και Χετεμάι. Το 2-1 ήταν αναπάντεχο και ως εκ τούτου η χαρά που μας πλημύρισε ήταν διπλή. Το 3-1 το αρνήθηκε ο αδέκαστος ρεφερί μπας και κατόρθωνε να κοιμηθεί το βράδυ χωρίς τύψεις. Στο 2-2 μάλλον έπρεπε να είχα ήδη φύγει.. Putapelota, έρχονται οι Ουρουγουανοί. Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε.

Ξάνθη – θρασύβουλος 1- 0:

Νίκη σαν μπασκετικό τρίποντο. Τίποτε παραπάνω. Το τάκλιν του βάλλα είναι για τον τοίχο της Καισαριανής.

ΠΑΟΚ – Άρης 1-0:

Ο Μπάοκ έχει καλή ομάδα. Έχει όμως και ρέντα αν θέλουμε να τα λέμε όλα. Και το γκολ θυμίζει λίγο καραμπόλα σνούκερ. Έχουμε να θυμηθούμε κάτι; Γιατί όχι το τάκλιν του βιτόλο. Η αλήθεια είναι ότι εκτός από τον Βιεϊρίνια πόνεσε και ο Γεωργιαδής για το αντιαθλητικό που είχε κάνει στον καράμπελα. Έτσι, η συμπρωτεύουσα έχει πλέον άλλο αφεντικό. Τι κακομοίρηδες είναι αυτοί εκεί πάνω.
3η αλλά όχι και φαρμακερή..
Εδώ Πλανήτης Μπαλαλάικα. Εκεί ποδοσφαιρικά άμπαλη Ελλάδα. Ακούει κανείς; Η μεταξύ των δύο κόσμων απόσταση απλά χαοτική. Δεν υπάρχει πλέον το μέσο μετάβασης από την αθεράπευτη ανία στην ποδοσφαιρική πανδαισία. Ή μάλλον δεν μπορούμε να το επινοήσουμε. Να ξεγελασθούμε. Τουλάχιστον σε επίπεδο απτό. Δηλαδή απ’ το γήπεδο. Κάτι γίνεται μονάχα από την κλειδαρότρυπα του δορυφορικού πιάτου και το μεσοβδόμαδο πρωτάθλημα των πρωταθλητών. Λιγάκι οξυγόνο. Ή τέλος πάντων κάτι ενεργητικό. Κάτι ευφάνταστο. Κάτι δημιουργικό. Κάτι αισθητικά αποδεκτό. Αυτά δεν είναι επίκαιρα στην φθινοπωρινή Ελλάδα. Τώρα άρχισε να βρέχει. Μας ανακάλυψε το φθινόπωρο. Κι ούτε καν η εξασφαλισμένη εκσπερμάτωση της Πανιώνιας νίκης. Της τροφής του κυανέρυθρου εγώ μας. Η 3η αγωνιστική ολοκληρώθηκε. Χωρίς κανείς μας να το πάρει χαμπάρι. Χωρίς κανείς να έχει κάτι που δεν θέλει να ξεχάσει. Κάτι που πλέει. Που ταξιδεύει. Πέρασε από πάνω μας σαν οδοστρωτήρας. Τα ίδια και τα ίδια. Όπως λέει και ο Τζιμάκος:

«Είμαστε όλες ένα μάτσο βιόλες,

σας σιχάθηκε η ψυχή μου,

καρκινάκια του πλανήτη, σκατοκαριόλες»

Ολυμπιακός – Πανσερραϊκός4-1:
Βλέποντας φάσεις από το εν λόγω παιχνίδι μου γεννήθηκε μία και μοναδική απορία την οποία και θα προσπαθήσω να αναπτύξω βραχέως. Αν δεν με απατά η μνήμη μου ο Κώστας Καραμανλής, ο μεσσίας της μεταπολίτευσης, ο εργολάβος της πολυκατοικίας με τις πράσινες τέντες, ο πραγματικός οικολόγος που εξασφάλισε εκλογικά δικαιώματα στα δέντρα, ο φίλος του Αβέρωφ (του θωρηκτού), ο φέρων τα πολιτικά φρύδια της δεξιάς, γεννήθηκε στην πρώτη Σερρών. Ως εκ τούτου και χωρίς πολλά πολλά ο νομός είναι «γαλάζιος», μπλε ελεκτρίκ, θαλασσής, ανεμοδαρμένος και πολιτικά δεξιότατος. Ωραίαως εδώ; Δεν μπορώ, λοιπόν να καταλάβω τι στο καλό συνέβη, πια κομμουνιστική πλεκτάνη στήθηκε, πια ζοφερή σοβιετική προβοκάτσια και η ομάδα – καμάρι του νομού, τα θρυλικά λιοντάρια του Πανσερραϊκού φοράνε κόκκινα. Είναι απλά ανήκουστο. Κόκκινα; Στας Σέρρας; Προβοκάτσια αγαπητοί μου. Προβοκάτσια. Προσπαθώ, λοιπόν, να βρω δυο πιθανές εξηγήσεις: Πρώτον, για να τιμήσει ο ηγέτης των ηγετών Καραμανλής τους εμφυλιακούς φίλους του ταγματασφαλίτες, χίττες, χωροφύλακες και άλλες λοιπές προοδευτικές δυνάμεις, σκέφτηκε να χρησιμοποιηθεί ως χρώμα της φανέλας των Σερρών το αίμα των κακών ΕΑΜιτών, κομμουνιστών και άλλων λοιπών σκοτεινών μυστακοφόρων. Δεύτερον, οι Σέρρες δεν φοράνε κόκκινα. Αλλά τι συνέβη τότε; Πολύ απλά, εξαιτίας της αγωνιστικής επισκέψεως της ομάδας των Σερρών στο γαυροφιλές Γεώργιος Καραϊσκάκης, ο πολυμήχανος τιμ μάνατζερ της ομάδας των Λιονταριών σκέφτηκε έναν καμουφλαρισμένο τρόπο να εξευμενίσει τους γαύρους της αρένας. Πονηράκιας λοιπόν. Και τα κατάφερε καλά. Καθότι στο πέναλτι που κέρδισαν οι Σέρρες με το σκορ στο 3-0 σε επίπεδο αντιδράσεων κόσμου και γιουχαΐσματος το γήπεδο δεν θύμισε γαυροφωλιά. Έτσι είναι. Αυτός ο μοναδικός κόσμος του Ολυμπιακού ξεγελιέται καμιά φορά κομματάκι εύκολα. Αγωνιστικά; Ε, τι άλλο. 4-1. Στεγνά. Αρκετά εύκολα, τελείως βαρετά και προβλέψιμα. Και εν χορό οι εφημερίδες ετοιμάζουν να μας ζαλίσουν των έρωτα. «Παικταράς ο Ντιόγο, κοίτα κοίτα τι ωραία που κάνει τα βηματάκια πως τα πίσω, πως στέκεται στον αέρα, τι ωραία κεφαλιά». Περιγραφή πορνοστάρ, αλλά όχι ποδοσφαιριστή. Δεν αλλάζει ο γαύρος.

 

Άρης – Παναθηναϊκός 1-2:

Απόδραση από το Κλεάνθης Βικελίδης. Σκουλήκι –μίξα γράψε διπλό. Ντέρμπι σιχαμένων. Και στο σπίκινγκ ο Τραπεζανίδης. Απόλαυση βλακείας. Τι είδαμε; Έναν αξιόλογο Άρη 10 περίπου λεπτών. Και μετά μια άνετη παράδοση στον πολυμετοχικό νταβατζή της Αθήνας. Κανένα πρόβλημα λοιπόν για τους τριφυλλοφόρους να δραπετεύσουν από μία έδρα από την οποία (υποτίθεται ότι) οι υπόλοιποι μεγάλοι θα δυσκολευτούν. Μπα… δεν το βλέπω. Ο φετινός Άρης, μέχρις στιγμής έχει τα χάλια του. Και το απολαμβάνουμε όλοι. «Ω παίδες ευλογείται, σκουλήκια λησμονείται»… τον φραγκοφονιά Ντούσαν Μπάγιεβιτς. Συμπέρασμα: Επόμενος προπονητής ο ‘Ντέμη μου χρωστάς 10€’, Βασίλης Τσιάρτας. Γίνε Άρης, να γουστάρουμε με την ξευτίλα σου.

ΑΕΚ – Ηρακλής 1-0:

3χ3 και εύγε Γιώργο Δώνη. Ναι, η ΑΕΚ παίζει το χειρότερο ποδόσφαιρο του πρωταθλήματος. Και το εννοώ. Σε 3 αγωνιστικές το χειρότερο από πλευράς θεάματος παιχνίδι είναι αυτό της ΑΕΚ. Σύμπτωσης; Μπα, επαναλαμβανόμενη δεν μπορεί να είναι τέτοια. Φταίω βέβαια και εγώ, καθότι διαθέτω εγκάρδιους φίλους ΑΕΚατζήδες και τους παρέχω στέγη παρακολούθησης της κιτρινόμαυρης απόπειρας κακοποίησης του ποδοσφαίρου. Έχω να θυμάμαι την ωραία πίτσα, τον απολαυστικό φίλο μου ναυαγοσώστη – γυμναστή – προπονητή, το φιλικό παρεάκι που στήθηκε. Την πλάκα. Τις πληρωμένες ατάκες. Το ζάπινγκ. Τις απορίες τύπου τι να κάνει άραγε ο Δήμος; Κάπως έτσι πέρασε και η βραδιά για την ΑΕΚ. Αδιάφορα. Στις κερκίδες του γηπέδου, συζητούσαν για τις νέες δημοσκοπήσεις, για τους παππάδες που κάνουν μπίζνες ολκής και ότι άλλο τους έκανε να ξεχάσουν. Το γκολ, ποιός άλλος, ο Μπλάνκο. Ναι, είναι σκόρερ. Σ’ αυτό το καριολίκι ζούμε.

Πανιώνιος – ΟΦΗ 1-1:

Η μοναδική λέξη που μπορώ να βρω για το εν λόγω παιχνίδι είναι ‘γκίνια’. Γκίνια και πάλι γκίνια. Δεν πειράζει όμως θα αλλάξει, οσονούπω, η κατάσταση. Και τι εννοώ; 2 είναι οι συνιστώσες τις ανατροπής. Πρώτον, το δίπτυχο από το Μοντεβίδεο Ρεκόμπα – Εστογιάνοφ. Και δεύτερον, πιο άμεσο από τους Ουρουγουανούς, το γεγονός ότι παίζουμε με το πολύ χειρότερό μας αεκάκι. Μας χρωστάει κάτι και η τύχη. Απέναντι στους ανύπαρκτους κιτρινόμαυρους. Και τι συνέβη χθες; Τι συνέβη; Υπεροχή, φλυαρία, ντεφορμέ Λαμπρούκος, πολύ ξύλο από τα κρητικόπουλα της motoroil και Νταμ ‘ Ντόι. Ακούγεται σαν την νέα πανόλη. Σ’ αυτά και μόνο συνοψίζεται το γεγονός ότι σε 2 αγώνες δεν έχουμε πανηγυρίσει την νίκη στην Νέα Σμύρνη. Φταίμε και δεν φταίμε. Ευκαιρίες, ακόμα και δοκάρια πάντως κάνουμε. Κατοχή μπάλας έχουμε. Πάθος και θέληση για νίκη υπάρχει. Δικαιολογίες ακόμα δεν έχουμε και ούτε πρόκειται και ποτέ να αποκτήσουμε. Είμαστε Πανιώνιοι. Και αυτό και μόνο μας φτάνει για να πιτσιλήσουμε το Αεκάκι.

Πανθρακικός – ΠΑΟΚ 0-1:

Η ποιότητα του τέρματος του μακεδονομάχου Μουσλίμοβιτς αναδεικνύει την ποιότητα του αγώνα. Μαύρα χάλια. Κάκιστο παιχνίδι. Χωρίς φάσεις, πέραν από στημένα, αναμπουμπούλες και γιουρούσια. Υπάρχει όμως κάτι kinkyπου πήρε το μάτι μου. Στην γωνία του γηπέδου, στην μεριά του τέρματος που σκόραρε ο Μπάοκ υπάρχει ένας μεγαλοπρεπής ορθόδοξος ναός. Ουάου… να ένας λόγος να μείνει ο Πανθρακικός στην κατηγορία και σε ένα ενδεχόμενο ανεπιτυχές νταραβέρι που συνοδεύεται και από το ανάλογο χουλιγκανοειδές ντου να ισοπεδωθεί ο ναός. Α ρε να δω τον τζίμη τον Μπετούγια στην αγγλική με το εξαπτέρυγο.

Εργοτέλης – Λεβαδειακός 1-1:

Έχουμε και λέμε. Δεν σκόραρε Ογκουνσότο, ντεν νίκησε Εργκοτέλη. Με βάση την προφορά του συγκινητικά γραφικού έγχρωμου φίλου μας. Τόσο απλά και καθαρά. Είπαμε ο Κουτσιανικούλης είναι ανερχόμενο αστέρι, όπερ σημαίνει πως δεν είναι ακόμα έτοιμος για σπουδαία πράγματα κάθε Κυριακή. Και ο Λεβαδειακός με Μοντόγια και Λεονάρντο διαθέτει λύσεις για τα εκτός έδρας παιχνίδια όπου και η λογική ‘ταμπούρι κι άγιος ο Θεός υπερισχύει’. Μ’ αυτά και μ’ αυτά το καρπούζι στην μέση.

Θρασύβουλος – Αστέρας Τρίπολης 0-2:

Οι Αρκάδες έχουν το Κnowhow. Αυτό το μάθαμε πέρυσι. Και το έχουμε καταλάβει για τα καλά γιατί όσο άμπαλοι και να είναι πολύ δύσκολα χάνουν. Βέβαια αυτό σημαίνει ότι και πού δύσκολα κερδίζουν, αλλά στο αρχιτεκτονικό μεγαλείο του Θρασύβουλου δεν υπήρξε καμία αντίσταση. Ο Θρασύβουλος θα είναι μαζί μας για έναν χρόνο. Αυτό το ξέρουμε. Όπως επίσης, διαφαίνεται ως σχεδόν μη αναστρέψιμο παρά τις λίγες μόνο αγωνιστικές, ότι του χρόνου τα παιδάκια της φυλής δεν θα είναι στα σαλόνια της κλίκας. Ας μην είμαστε βιαστικοί καθώς το Δεκέμβριο μπορούν να συμβούν πολλά. Κάνε λοιπόν λιγάκι υπομονή. Σοφή κουβέντα, λαϊκής, ως και εκ δημιουργού, προελεύσεως.

 

Λάρισα – Ξάνθη 0-1:
Το είχα γράψει μερικές μέρες πριν. Αγκάλι Αγκάλι. Κάπως έτσι οι πομάκοι πέρασαν από την Λάρισα. Δηλαδή, τι κάνουν; Έχουμε και λέμε: Ζουέλα, Βάλλας και τρεις τέσσερις ακατανόμαστοι που βαράνε στο ψαχνό. Προσοχή στα στημένα. Άμυνα μπετόν αρμέ. Ένας μπαλαδόρος, ήτοι Κιντάνα. Ένας κωλοφωτιάς, ήτοι Χάρης Παππάς, ένας ρωμαλέος γκολτζής με πλάτες πεζοδρομίου και θητεία σε όντως ανταγωνιστικά πρωταθλήματα, ήτοι Αγκάλι και ένας με κάποια δόση ανωμαλίας και ποιότητας, άνευ φωνηέντων στην συγκεκριμένη περίπτωση βέβαια, ήτοι Γκριζέλακ. Αυτά τα ολίγα σημαίνουν χάνουμε πολύ δύσκολα. Και άμα το στημένο μας πάει καλά, πετάμε και ένα μπαλάκι και εις άλλα με υγεία. Όταν θα χρειαστεί να πάρουμε πρωτοβουλίες, βέβαια, η λογική λέει «λε πούλ». Οψόμεθα…

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Γράφει όταν δεν δουλεύει, ή δεν ταξιδεύει, κάτι που σημαίνει σπάνια. Το πρωί ντύνεται εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα, τα μεσημέρια υποψήφιος διδάκτωρ και τα βράδια νοσταλγεί το μέλλον.

1 Comment

  • Reply November 13, 2008

    gvarvakis

    Δεν έχει να κάνει με το συγκεκριμένο ποστ. Διάβασα τις απόψεις σου για τον Λίνεν στα Κ.Ν. βρήκα το blog σου αλλά δεν βρήκα email και τα σχόλια τα έχεις κόψει στις νεώτερες αναρτήσεις σου. Ήθελα να σου πω ευχαριστώ γιατί εξέφρασες απόλυτα και τα δικά μου συναισθήματα. Βλέπω την ομάδα από το ’77 (Κάκαρης, Μωραϊτέλης, Γραβάνης, Σαϊπάς, Χρηστάρας, Μητσάρας κλπ) Τα 2 τελευταία χρόνια ένοιωθα για 1η φορά υπερήφανος για τον Άνθρωπο που είχαμε στο τιμόνι. Κρίμα…

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.